2. کتمان حق

« إِنَّ الَّذِينَ يَکْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى‏ مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْکِتابِ أُولئِکَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ؛ کسانى که دلائل روشن و وسائل هدايت را که نازل کرده‏ايم بعد از بيان آن براى مردم در کتاب آسمانى، کتمان مى‏کنند خدا آنها را لعنت مى‏کند (نه فقط خدا) بلکه همه لعنت کنندگان نيز آنها را لعن مى‏کنند» [2]

3 . نفاق

«إِنَّ الْمُنَـفِقِينَ فِى الدَّرْکِ الاَْسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَلَن تَجِدَ لَهُمْ نَصِيرًا ؛ آرى ، منافقان در فروترين درجات دوزخند ، و هرگز براى آنان  ياورى نخواهى يافت »[3] .

4 . کفر

 «... وَمَن يَکْفُرْ بِهِ فَأُوْلَـئِکَ هُمُ الْخَـسِرُونَ ؛... وکسانى که بدان (کتاب)کفر ورزند، همانانند که زيانکارانند»[4].

5. ايذاء

« وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اکْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً ؛و کسانى که مردان و زنان با ايمان را بدون اينکه جرمى مرتکب شده باشند آزار ميرسانند هر آينه بجا آورده‏اند بهتان و گناه آشکارايى را»[5]

6. ظلم‏

«إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ؛همانا راه عقاب براى کسانى است که بر مردم ستم ميکنند و در روى زمين بدون حق تجاوز مينمايند اينان بر ايشان عذاب دردناک است»[6]

7. غيبت‏

« وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَنْ يَأْکُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ ؛و غيبت نکند بعضى از شما بعضى را آيا دوست ميدارد يکى از شما که گوشت برادر خود را در حالى که مرده است بخورد پس کراهت داريد از اين کار»[7] يعنى غيبت بمنزله خوردن گوشت مرده برادر دينى است.

8. بهتان‏

بهتان، نسبت دادن چيزى است ببرادر دينى که از او صادر نشده و با او نباشد که شامل دروغ و غيبت مي‌شود.در قرآن مجيد مي‌فرمايد: «وَ مَنْ يَکْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً؛ و کسى که لغزش و گناهى را مرتکب شود و بيگناهى را بآن نسبت دهد بتحقيق بهتان و گناه آشکارايى را مرتکب شده»[8]

9. نمامى‏

نمّامى و سخن‏چينى از کارهاى بسيار ناپسنديده است در قرآن کريم مي‌فرمايد: «وَ لا تُطِعْ کُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ، هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ، مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ؛ و اطاعت مکن هر بسيار سوگند خورنده سست رايى را که عيب‌گويى ميکند و بسخن‏چينى راه مي‌رود و منع خير مي‌نمايد و متجاوز و گناهکار است»[9] و نيز مي‌فرمايد:« وَيْلٌ لِکُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ ؛واى بر هر عيبگو و سخن‏چينى»[10]

10. زنا

گناه بزرگ ديگرى که قرآن به آن اشاره مى‏کند مساله زنا و عمل منافى عفت است مى‏گويد:« وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى إِنَّهُ کانَ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبِيلًا ؛ نزديک زنا نشويد چرا که عمل بسيار زشتى است و راه و روش بدى است».[11]

 

با سلام به همه دوستان گرامي و معذرت از شما که دير بروز مي‌کنم ؛ در پست سرصلوات‏ بر پيامبر اعظم(ص)  دوست گرامي هم ولايتي  گله کرده بود که «پستي که درباره صلوات گذاشتي جاي کار بيشتري نيز داشت. حيفه در باره اين ذکر که در روز قيامت سنگين کننده ترازوي مومنان است کم صحبت بشه. »من هم به احترام اين هم ولايتي و همه هم ولايتي هاي خوبم اين پست را هم به صلوات اختصاص دادم.
از نظر آثار و ثواب صلوات، در احاديث، يکي از سنگين‏ترين اعمال، روز قيامت، صلوات برشمرده شده و براي نتايج آن همين بس که حضرت رضا«عليه السلام» فرمودند: هر که نتواند کاري کند که گناهانش را محو سازد بسيار بر محمّد و آل محمّد صلوات فرستد، زيرا صلوات گناهان را سخت درهم مي‏کوبد.هنگامي که با صداي بلند فرستاده شود، نفاق را از دل مي‏برد و باعث استجابت دعا مي‏شود.
در روايات اسلامي  بسيار سفارش بر اين کار شده است که به برخي از روايات که آثار صلوات را ذکر کرده اند اشاره مي کنم:
رسول الله (ص) فرمود: « هر کس صد مرتبه بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد، خداوند صد حاجت او  را بر آورده مي‌کند».و در جاي ديگر مي فرمايد: « هر کس يک درود بر من بفرستد، خدا ده درود بر او مي‌فرستد و ده گناه از او ريخته و ده درجه براي او بالا بردهمي‌شود ».
آن حضرت سزوارترين مردم اين گونه معرفي مي کند که: « سزاوارترين مردم در روز قيامت به من آن کس است که بيشتر بر من درود فرستد».
پيامبر اعظم (ص) درباره  وقت اين عمل عبادي مي فرمايد: «چون روز و شب جمعه شود، بسيار بر من صلوات و درود فرستيد».
در حديثي از امام صادق(ع) روايت شده است که وقتي از پيامبر ياد مي‏شود، بر او بسيار صلوات بفرستيد. خداوند در هزار صف از فرشتگان هزار صلوات بر او مي‏فرستد و چيزي از آنچه خدا آفريده باقي نمي‏ماند مگر آنکه بر اين بنده صلوات بفرستند. خدا و ملائکه نيز بر او درود فرستاده‏اند و از اين فضيلت کسي رو نمي‏گرداند مگر نادان يا مغرور و از آن حضرت منقول است : هرکه در روز جمعه بعد از نماز صبح بگويد:
اللهم اجعل صلواتک و صلوات ملائکتک و حملة عرشک و جميع خلقک و سمائک و ارضک و انبيائک و رسلک على محمد و آل محمد تا جمعه ديگر در امان است .
امام علي بن موسي الرضا(ع) فرمود: « صلوات بر محمد و آل محمد در پيشگاه خدا معادل سبحان الله و الحمدلله و الله‌اکبر گفتن است».
روايات فراواني در اين باره در کتاب‌هاي روايي داريم. در اين زمينه کتاب «آثار الصادقين»، ج 11، رويات را جمع‌آوري کرده است.
براي مطالعه مي توانيد به وبلاگ همه چيز در مورد صلوات مراجعه کنيد

 

يکي از سوالات مطرح شده توسط دوستان اين است که چرا بايد بر محمد و آل محمد صلوات بفرستيم مگر مقام آنها در بهشت والا نيست پس چه نيازي به درود فرستادن ماست؟
در جواب اين دسته از دوستان عرض مي کنيم که صلوات؛ يعنى درود فرستادن بر رسول گرامى اسلام و خاندان پاک آن حضرت در قرآن کريم درباره خود پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)امر شده است؛ «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلَـئِکَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِىِّ يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيمًا؛(احزاب،56) خدا و فرشتگان بر پيامبر درود مى فرستند اى مؤمنان شما نيز بر او درود فرستيد و کاملا در برابر او تسليم باشيد». و درود فرستادن به آل اطهار پيامبر اکرم در روايات،نيز تاکيد شده است،چنان‏که«ابوحمزه ثمالى» از يکى از ياران پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) به نام «کعب» چنين نقل مى کند: «هنگامى که آيه فوق نازل شد عرض کرديم سلام بر تو را ما مى دانيم چگونه است، اما صلات بر شما بايد چگونه باشد»؟ حضرت فرمود: بگوييد: «اللهم صل على محمد و آل محمد...»
ذکر اين نکته لازم است که «صلوات» هر گاه به خدا نسبت داده شود به معناى فرستادن رحمت است مانند: «هُوَ الَّذِى يُصَلِّى عَلَيْکُمْ وَ مَلَـئِکَتُه؛(احزاب،43) او کسى است که بر شما درود و رحمت مى فرستد و فرشتگان او [نيز براى شما تقاضاى رحمت مى کنند].» و هر گاه به فرشتگان و مؤمنان منسوب گردد به معناى طلب رحمت مى باشد مانند آيه فوق؛بنابراين، صلوات مؤمنان براى پيامبر و اهل بيتش درخواست طلب رحمت از خداوند براى آنان است که در واقع به معناى درخواست علو درجه و رفعت مقام براى آنان مى باشد. در ضمن آن يک نوع تزکيه و طهارت نفس نيز براى مؤمنان است؛ چنان که در زيارت جامعه کبيره آمده است. «خداوند شما را در خاندان هايى قرار داد که امر به رفعتش فرمود و به ذکر نام خدا در آن خاندان ها فرمان داد و درود و صلوات ما را بر شما حکم گردانيد و نعمت ولايت شما را مخصوص ما گردانيد براى نيکويى فطرت و خلقت ما و پاکى نفوس ما و براى تزکيه ما و براى تزکيه و پاکيزگى [روح] ما [از علايق دنيا] و کفاره گناهان ما.»
حکمت «صلوات» علاوه بر موارد فوق عبارت است از تجديد عهد و توفيق ارتباط آحاد امت با پيامبر و امامان خويش در همه حال و اين خود انگيزه اى مى شود براى اطاعت مردم از پيامبر؛ هم چنان که يکى از حکمت هاى اقامه نماز به ياد خدا بودن و ايجاد ارتباط عهد و پيمان با اوست؛ «أَقِمِ الصَّلَوةَ لِذِکْرِى».از مالک بن انس نقل شده که پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله وسلم)در حالى که خوشحال بود فرمود: «جبرئيل به من گفت: «کسى که بر تو يک صلوات بفرستد، من در عوض آن صلوات ده صلوات بر او مى فرستم و ده گناه از او محو نمايم و ده حسنه براى او در پرونده اش مى نويسم.»
پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله وسلم)مى فرمايد: «صلوات بر من و بر اهل بيت من نفاق را از بين مى برد.

 

اين روزها در برهه حساسي از تاريخ کشورمان قرار گرفته ايم و شاهد جنب و جوش زيادي در سراسر کشور هستيم. مردم خود را براي شرکت در آزمون بزرگي آماده مي کنند که در آن مهم ترين رکن قانون گذاري انتخاب خواهد شد. مجلس شوراي اسلامي، در بين ارکان نظام مقدس اسلامي، از جايگاه ويژه اي برخوردار مي باشد تا جايي که بنيانگذار و معمار کبير انقلاب، حضرت امام آن را در رأس همه امور مي دانست.
مجلس شوراي اسلامي رکن قوه مقننه در نظام جمهوري اسلامي ايران است که از نمايندگان منتخب مردم تشکيل شده و مصوبات آن پس از طي مراحلي براي اجرا به قوه مجريه و قوه قضائيه ابلاغ خواهد شد.(1)
يکي از اصول اساسي و مهم در گزينش ها مسئله «شايسته سالاري» است؛ چرا که هر کدام از ما با انتخاب نماينده اي مجرب، متعهد، توانمند و شايسته مي توانيم، سلامت و کارآمدي سيستم تصميم گيري و نظارت کشورمان را تضمين نموده، و شاهد پيشرفت و تعالي هر چه بيشتر کشورمان باشيم. به نظرم رسيد که به مناسبت انتخابات مجلس اين پست را بگذارم و ان شاءالله در پست بعدبحث اتحاد و انسجام را ادامه مي دهم.
در منطق قرآن کريم منصب ها و مسئوليت ها، امانت هايي به شمار مي آيند که بايد به اهلش واگذار شوند؛ چنان که مي فرمايد: «ان الله يامرکم ان تودو الامانات الي اهلها؛(۶) همانان خداوند شما را امر مي کند که امانت ها را به اهل آن واگذار کنيد.»
بديهي است که رهبري امت اسلامي و منصب حکومت نيز از مهم ترين امانت هايي است که تکليف ما در برابر آن بسيار خطير و سنگين است. (7 )در آيه 10۵ سوره مبارکه انبيا نيز تأکيد شده است که حکومت و سروري بر زمين، ميراث بندگان صالح و شايسته خداوند است: «ان الارض يرثها عبادي الصالحون» با توجه به کلمه صالحون در اين آيه که معناي گسترده و وسيعي دارد، همه شايستگي ها به ذهن مي آيد؛ شايستگي از نظر عمل و تقوا، شايستگي از نظر علم و آگاهي، شايستگي از نظر قدرت و قوت و شايستگي از نظر تدبير و نظم و درک اجتماعي. هنگامي که بندگان با ايمان اين شايستگي ها را براي خود فراهم سازند، خداوند نيز کمک و ياري مي کند تا آنها بيني مستکبران را به خاک بمالند، دست هاي آلوده شان را از حکومت زمين کوتاه کنند و وارث ميراث هاي آنها گردند.(8)
در قرآن موارد و نمونه هاي بسياري وجود دارد که به شايستگي و اهليت کارگزاران دلالت دارد که در اين مختصر به بعضي از آنها اشاره مي شود.
گفت وگوي خداوند با حضرت ابراهيم(ع) به روشني از لزوم رعايت شايستگي و اهليت در واگذاري مسئوليت ها به افراد حکايت دارد: «هنگامي که خداوند ابراهيم را با وسايل گوناگون آزمود و او به خوبي از عهده آزمايش ها برآمد، خداوند به او فرمود: من تو را پيشوا و رهبر مردم قرار دادم. ابراهيم گفت: آيا از دودمان من نيز چنين خواهند بود؟ فرمود: پيمان من به ستمکاران نمي رسد.» (9)در اين آيه لزوم آزمون و احراز شايستگي افراد، قبل از انتخاب آنان براي مديريت و رهبري جامعه بيان شده است. (10)
نمونه ديگر زماني است که بني اسرائيل از پيامبر خود به نام «اشموئيل»(ع) درخواست فرماندهي کردند تا به همراه او با ستمگران بستيزند. او نيز به دستور خداوند طالوت را به فرماندهي آنها برگزيد؛ ولي بني اسرائيل به خاطر کمي ثروت طالوت به پادشاهي او معترض بودند. در اين زمان پروردگار حکيم، علم و نيروي بدني فراوان طالوت را به آنها گوشزد نمود و او را شايسته زمامداري اعلام کرد و فرمود: «خدا او را بر شما برگزيده، و او را در علم و (قدرت) جسم، وسعت بخشيده است. خداوند، ملکش را به هر کس بخواهد، مي بخشد.» (11) با توجه به اين آيه برتري توانايي هاي علمي (اعلميت) و جسمي فرد، ملاک شايستگي او براي زمامداري جامعه مي باشد و وجود همين توانايي هاي علمي و جسمي فراوان در طالوت، ملاک انتخاب وي از جانب خداوند براي زمامداري بني اسرائيل بوده است و به همين دليل امتيازات طبقاتي و ثروت، ملاک شايستگي براي زمامداري نيست.(12)
شاهد ديگر اين مسئله هنگامي بود که حضرت يوسف(ع) سرفرازانه از زندان آزاد شد و عزيز مصر درصدد واگذاري مسئوليتي به وي گرديد. او گفت: «قال اجعلني علي خزائن الارض اني حفيظ عليم؛(13) مرا بر خزانه هاي اين سرزمين بگمار؛ زيرا من نگهباني دانا هستم.» در اين آيه جمله «اني حفيظ عليم» علاوه بر اينکه حاکي از توان و دانش يوسف(ع) است، دلالت بر اين نيز دارد که در اين آيه دانش و توان، دو شرط اساسي براي مديريت و تصدي امور ذکر شده و همچنين نشان مي دهد که تعهد بدون تخصص و دانش، و نيز تخصص بدون تعهد، کارساز نيست(1۴) و همه اين موارد همان معناي شايسته سالاري را به خوبي بيان کرده است.
پي نوشت‏ها...